یاقوت خونین

چشمانت بوی ابدیت میدهد

مثل آن بیشه ای که با بالهای شکسته به سویش میپریم

مثل آن عطر خوشبختی ها که هر روز برایش از خواب بیدارم میکنی

دوستت دارم به اندازه ی جاودانگی های مانده در قلبم

و به وسعت بوسه های کش دار شب بیابانی ،

در حاشیه ی شهری که خوابش کردیم برای عشق بازی روی خاک

چشمانت صدایم میکند ، به سوی خضر شدن برای یگانگی ات

                    که میشد جای تو چیزی گذاشت

مدتهاست :

                سیگار ، قدم زدن و دست در جیب ، زیر آواز زدن

                   شبیهت که هیچ ، حتی تسلای یادت نیست

اینجا بد جایت خالی خالی شده . . . 

که خسته و بی رغبت شود دریا

از دست کشیدن به خاطراتمان

بگذار نفهمد : موج رفتنیست

و این ما نیستیم !

تهنا دو رد پاست ، از سفری که شروع کردیم

رو به . . . طوفان !!

گربه

آخرین بار له شدنم زیر لاستیک :

چند ثانیه پیش بود !!

خون شاهرگم کف شاه راه پاشید !

 سیاه رگم سیاه کرد آسفالت مردم را !

 و باز هم چشمان براق و تیله وارمان

 اثبات بی حیایی است !!!

روباه

روباهی رو به روتان نشسته

تیزیها را خونی کینید !

پوستش ، پوستین زمستان خوابیتان !

جایش استخوان به نیش کشید !

و چشمهایش هدیه ی معشوقه ها !

آآآی !!

هرکدام که میروید و میبرید :

یادتان باشد هنوز نفس دارد !!

ارمغان شما چه شد !!؟؟

خرس

برفی که شد ،

زیادی عمیق خوابیدم !!

فکر کنم تا آخر تابستان

و جفت گیری سه سال آینده ،

در غار بمانم !!

سگ

به حق می پارسی

هزاره ها سر و ناموست را پنبه بر کردم :

اشرفتان باشم !!

زوزه ات خوش ! :

هنوز سگی و سیب میخورم !!

اخراج میشوی تا فردوس بسازم !!

از بس ریشه کرده ای ، :

                            گلدان ترک خورده ام !!

نکند درم درخت شوی

                      و سیب دهی !!

           فراموش نکن : روزگاری آدم بوده ام !

معشوقه ، معشوقه است ؛

چه توفیر کورش یا هیتلر !؟

فوقش یک منشور و 

            چند یهودی کم و زیاد !!

این درازی برای بیشتر بودن

و فقط چند ثانیه تاریکتری  کنی !!؟؟

بیهوده یلدا به رخ نکش :

پایان تو هم سپید است !!

این بار نوبت مضحک گریم ماست

                         زمین خوردن و قهقهه ، ستاره ی نمایش امشب

                             برنامه ی استفراغ عاشقانه ات بر تنم 

                             بند بازی خونم ، روی پودهای پیراهنت

قرار است این دلقکهای میخکوب بر صندلی

یک سانس اینگونه ما را بخندند !!؟؟

این نوشته ی ساده رو هدیه میکنم به ستاره ی عزیزم که تولدش هم مبارک و همچنین  نازنین دوست مجازی و خوبم . به هیچ کسی هم ربطی نداره که چرا ؛ و هرکس هم که بخواد فکر یا برداشت بی مورد یا حتی سواستفاده بکنه غلط زیادی کرده !!! ( حال کنین ادبیات و تمدن جهان سومیم رو !! )

باور کن کسی نیستم ! :

جز پروانه ای احمق

                   دستت از پیله بیرونم میکشد

                                          به گلها نظر نداشته باشم !!

جز ذره خاکی هواگرد

                    بی آنکه بشینم روی شانه ات

                                           و خسته ات کند تکاندنم !!

قبول کن کسی نیستم ! :

غیر تندیسی برفی 

                خودت ساخته ای

                         بهار کنی و زمین گیر شوم !!

غیر عروسکی چوب کبریتی

                            بعد بازیت

                                 فقط به درد سیگار عصرانه میخورد !!

بپذیر کسی نیستم : این همه نترسی !!!

پرنده تر از آنی ، :

                          که ترسناکیه این مترسک ،

بد لباسی و جسم پوکش ،

                         یا این ثبات احمقانه اش ،

                                  پایبندت کند !

                  بپر از روی شانه ام !!!

و قسمتی از بعدی . . . :

یعنی این دلقکهای میخکوب بر صندلی

                                                قرار است یک سانس ما را بخندند !!؟؟

                                                                                     . . . . . .

                                        سیاه نیستی و

                                                                 سیاهی اندازه ی تو است !!

به وسعت لبا س خوابی

                      که  این همه سال

                                              صندوقچه دور از چشم نگهش میدارد !!

                                        سیاه نیستی و

                                                           شب درون تو رشد میکند

                                              و از میان پالتو ام ستاره میچکانم آسمان را !! 

  این پهناور ترین (( م.ع.ا. ش قست ))  :

  برای توئی که سیاه نمیشوی

  و من که هرگز ستاره ریز نبوده ام !!

                                        پنهان میکنی میان بازوان پَر کلاغیت مرا

                                                   رو سفیدم میکند بغض و میترکاندم !!

                                        سینه ات پاک باد از این کبوتر شدنمان ! 

  این طبیعی ترین (( ه.م.آ.غ.وشی )) است :

  برایم که عمرا پَر نبوده ام

  و تو که سیاه نیستی !!

تمام این سالها نفهمیدم :

                                    کارتنی که تخت خوابم شد

                                                          تکه ی برجیست که هدیه دادی

و حالا خرابه ای بیش نیست !!

اینم یه ترانست که سه سال پیش نوشتم و گمش کرده بودم تا اینکه چند روز پیش لا به لای کاغذهای کف اتاقم پیداش کردم و دلم نیومد ننویسمش . آخه قسمتی از خاطراتمه و دوست دارم لااقل توی دنیای مجازی ثبت بشه !! :

توی پائیز

دم  ایستگاه  ملاقات

ساعت پنج

زیر باروون

چشم به راهت ، خلوتو سرد تو خیابوون

پر تردید جدایی

پر دلشوره ی اینکه ، نکنه یه وقت نیایی

توی دست تو یه چتر خیسه

با نگام  بغضی تو صدات میریزه

میگی آخرین نقشه ی عشقو

واسمون خدا کشیده

توی فال قهوه ی ما

یه کسی جدایی دیده

اختیار داشتن ما ،

دیگه دست خود ما نیست

باید از هم دیگه ببریم ،

زیر باروون  ،

تو همین سرمای پائیز

هنوزم بعد یه عمری ،

یادمه ساعت پنجو ، 

دم ایستگاه ملاقات :

میون گریه و خداحافظی هامون

حرووم شد بوسه ی  آخر ،

بسکه افتاده بودن شونه هامون

بسکه ما شکسته بودیم  ،

از جدائی نخواسته

هر دوتامون خسته بودیم ،

از این تقدیر نوشته

بیهوده قار زدن :

وقتی در ذهن پوک مترسک مزاحمی

                                             و آخرش باید پرواز کنی

توفیست سر بالا

                     به روح مزرعه !!!

خمار که میشوی ، تنم جنس توست    از آغاز آدم ، هوای من به نام توست

باران غروب امروز

     لبه ی ترک خورده ناودان را ،

                                 کامل شکست :

بر سر کلاغی که زیرش پناه گرفته بود !! 

قار قار :

چتر ترک خورده از خشکسالی را باید بست

(( چشمها را باید شست ))

(( زیر باران باید خوابید !! ))

نردبان ها که افقی واروونه باشد :

                               مار و پله باید فقط شیش بیاوری ، 

                                                    تا خود خانه را هم نیش بخوری !!

راز این که ریشه کنم نکرد  

در دسته ی تبر ،

در دهان موریانه بود !!

تعبیر فنجان برعکست :

                             رو نکرده منم !!

حتی حالا که ، سفید پوشِ اسب سوار ، تهش نیست !!

این همه لجن رشد میکند ، چرا رودخانه جنگل نمیشود !!؟؟

از آغوشت نشانی ندادی که گم نشوم ، حالا که هرزه ی هر آغوشم چه !؟